Soms heb je van die momenten, althans die heb ik, dat je dagdromend op pad gaat en onderweg rondkijkt en een beetje vergeet dat je op pad bent. Het is dan maar goed dat ik niet in de auto zit. Op mijn favoriete vervoermiddel is dat een minder risico aangezien ik mij in balans moet houden en bijna intuïtief mijn route weet te vinden. Bijna want ook ik wordt wel eens wakker geschud door mede verkeersgebruikers die als rallyrijders op weg zijn naar hun finish. Het is de goede balans die mij dan helpt en terwijl ik rem voor de eerste wagen kijk ik rond naar nieuwe huizen met lachende blije gezichten achter de ramen  in de Jan Steenstraat Rembrandtstraat.  Terwijl ik de bocht om rij, komt de tweede rallyrijdster met flinke snelheid op de verkeers hobbel af en schraapt de onderkant van het voertuig de stenen.

Dag dromen, denk ik dan maar ach nee, de weg is vrij. Ik kijk naar de lange weg met zijn draaiingen aan het eind en hoor de muziek in mijn hoofd gaan spelen. Het is verder rustig op de weg en ik kan , zoals ik dat vaker doe, mijn weg vervolgen zonder al te veel ongemak.

Mijn naar binnen gerichte bewustzijn helpt mij het ongemak van de dag vergeten. Ik rij door langs nieuwbouw op oude kavels en passeer het huis van mijn schoolvriend Frans Opdien die daar op het kruispunt van spoor en rijksweg woonde. Ja, dat is alweer lang geleden maar vergeten ben ik hem niet.

Ik denk zal ik de Oudelandsambachtlaan gaan doen , zoals de weg dat aangeeft of vervolg ik gedachteloos mijn route  onderweg naar mijn doel. De Bootjessteeg lokt mij boven de Officiersvliet waar de geschiedenis in huizen zich aan beide zijden aftekend. Het is een kwestie van geduld klinkt in mijn hoofd , zonder verder na te denken hoe lang ik al onderweg ben. De weg slingert zich heen en weer en ik besluit dan ook nog maar de kromme weg in te slaan.

Eigenlijk zie ik geen krommingen meer en bedenk me hoe ik vroeger die weg nam. Denkend aan de auto’s van vandaag herinner ik me wel hoe spannend het daar soms was als je daar met aan beide zijden de sloot bijna van de sokken werd gereden.  Terwijl het vergelijk van de wegen en de luxe van de hedendaagse fietspaden mij verder brengt, vergeet ik de tijd en droom gewoon door terwijl de kilometers onder mijn wielen voorttrekken. 

Het is eigenlijk helemaal geen fietsweer en mijn lichaam begint ondertussen af te koelen en doet mijn neus lopen. Ik had ook een andere route kunnen kiezen maar goed, het fietspad is de luxe die ik vroeger niet op deze manier had. Vroeger is altijd dichtbij en ik bedenk me dat ik vroeger ook op pad was om die Rotterdamse courant te bezorgen op de afgelegen adressen met als verste punt Bakestein.

Er was destijds een fietspad van tegels waarvan als deze wat los lagen er een soort muziek ontstond zoals een trein dat ook op het spoor kan maken. Geen kedeng kedeng maar een bijzondere xylofoon klank als de tegels elkaar aan tikten. Zo bedacht ik mij ook dat het kraken van de sneeuw zo mooi kon klinken, knisperend als je zwoegend in stilzwijgen je weg probeerde te vervolgen. Vandaag had ik mijn handschoenen niet aan en dus was het wat meer afzien.

Met al die gedachten werd mijn reis geen saaie, vervelende maar wel koude tocht. Voor de simpele boodschap had ik beter met de auto kunnen gaan maar was ik nooit op al die gedachten gekomen. Bij het begin van mijn route had ik bij de verkeershobbel nog de herinnering  aan de sloten langs het spoor die verdwenen zijn  door de verdubbeling van het spoor. Aan mijn basisschool, waardoor ik aan mijn vrienden van school  zoals Frans moest denken.

Niet alleen mijn school is verdwenen, maar ook veel middelbare scholen waarvan de ruimte een nieuwe functie heeft gekregen.  Ik kwam wakker geworden uit mijn gedachten spontaan een oud leerling tegen die zijn schooltijd daar had doorgebracht. Tja Kees het is maar tijdelijk klonk het door mijn hoofd passend bij zijn naam en het gelijknamige nummer uit de bekende musical eerlijk duurt het langst, o nee het is heerlijk duurt het langst herinnerde ik me meteen. 

Tja, eerlijk gezegd is het mijn hoofd vol herinneringen die soms de werkelijkheid wat veranderd  of aanpast. De liefde of romantiek maakt het soms mooier dan dat het is of was. 

Gelukkig is dat bij mij gebleven, de liefde en romantiek of wat de leerkrachten altijd duiden als mijn fantasie. Met al dat denkwerk reed ik alweer langs de Paulusweg richting huis.

Vroeger die Krommeweg die ik nam,  nu dat lekkere brede fietspad langs rotondes en de nieuwe bebouwing.  Zoevend in mijn derde versnelling over de rode  brede asfaltwegen naar mijn huisje in de Scandinavische ontwerpstijl. Finse huizen was recent de opmerking maar ik herkende er eerder een Deense ontwerpstijl in zoals ik die deze zomer was tegengekomen.

Sinds mijn vakantie en na zo’n fietstocht voel ik mij altijd weer gelukkig als ik dan aankom.  De ervaring in Denemarken van thuiskomen omdat ik daar vergelijkbare huizenbouw tegenkwam herhaalt zich nu vaker.  Mijn fantasie en het gevoel van de romantiek is toch wel een luxe waar ik heel gelukkig van word en mij bewust maakt dat ik daarmee een heel rijk mens ben.  Ik kijk over de velden en zie een mooi wijds beeld, het is de ruimte die ik met velen heb gedeeld. Ik zie mijn vrienden en deel mijn geluk In Zwijndrecht kan mijn leven niet stuk.